Piercing inaczej kolczykowanie, przekłuwanie to jedna z bardzo popularnych form ozdabiania ciała. Polega na wykonywaniu przekłuć w specyficznych miejscach ciała i wprowadzaniu w takie miejsca kolczyków wykonanych zwykle (w odróżnieniu od kolczyków tradycyjnie zakładanych do uszu) z tytanu, bio-plastu lub stali chirurgicznej.

     Ze względu na radykalny charakter takiego ozdabiania ciała, piercing jest zaliczany do jednej z praktyk tzw. modyfikacji ciała. Do najczęściej przekłuwanych części ciała należą: uszy, nos, wargi, język, łuki brwiowe, okolice podbródka i ust oraz pępek.

     Czas gojenia jest zależny od miejsca przekłucia oraz indywidualnych cech organizmu. W pierwszej fazie gojenia normalne jest odczuwanie dyskomfortu, lekkiego bólu, swędzenia i pieczenia. Często też wydziela się płyn zawierający limfę, który zasychając tworzy suche strupki na biżuterii. Powinien on być dokładnie zmywany przy pomocy soli fizjologicznej.

     Przez pewien czas po przekłuciu nie powinno się spożywać większych ilości alkoholu ani kofeiny, nie polecane jest też zażywanie leków rozrzedzających krew, jak aspiryna, w przypadku przekłucia języka zalecane jest ograniczenie palenia papierosów (nie dotyczy to osób silnie uzależnionych od papierosów ponieważ ograniczenie palenia dodatkowo obciąża organizm).

     Świeżą ranę należy dokładnie oczyszczać gazą nasączoną solą fizjologiczną. Trzeba pamiętać by nie narażać uszkodzonego naskórka na rozmoknięcie. Przemywanie wodą utlenioną bądź spirytusem jest niewskazane, może powodować poważne podrażnienia.

     Przekłucie powinno być wykonane w warunkach sterylnych przez osobę wykwalifikowaną, aby zminimalizować ryzyko zakażenia np. gronkowcem lub wirusem zapalenia wątroby typu C, wirusem zapalenia wątroby typu B, wirusem HIV. Istnieją - choć rzadkie - przypadki poważnych powikłań spowodowanych piercingiem, dotyczące zwłaszcza przekłuwania języka (np. porażenie nerwów okolicy twarzy, porażenie języka, utrata kubków smakowych, uszkodzenie szkliwa zębów, osuwanie się dziąseł).

PRZECIWWSKAZANIA DO ZABIEGU

     Osoby z wadą krwi, gorszą krzepliwością czy hemofilią decyzję zrobienia sobie kolczyka powinny skonsultować z lekarzem.